Zoals
dat voor elke tiener geldt, werden ook op mijn computers menige
games vakkundig uitgespeeld. De laatste jaren is de spelletjesmicrobe
wat bedaard, maar vroeger hebben onderstaande titels (opgesomd volgens
de geschatte periode) voor talloze uren plezier gezorgd.
1989-1991:
Commodore64 games
Mijn eerste computer was een tweedehands Commodore 64, die bijna
enkel geschikt was om games te spelen. Hij werd vergezeld van een
doos vol grote plooibare floppies, volgepropt met wel 1000 games,
waarvan de titels me toch even ontglippen. Verder dan eenvoudige
zwartgroene tweedimensionale werelden ging het toen nog niet, maar
games als Pacman en vooral Rambo, om er maar twee te noemen, waren
in die tijd enorm cool.
1992-1993:
Indianapolis 500
Een Intel 80486 die mijn ouders toen nog de schandalige prijs van
wel 100.000 oude Belgische franken heeft gekost, was de PC die tussen
pakweg 1993 en 1997 de gamehonger moest stillen. De voornaamste
game die ik me uit die tijd kan herinneren was het primitieve racespel
Indianapolis 500, dat bij crashes zeer enerverende speakergeluiden
voortbracht, bij gebrek aan een soundblaster, en wat was het toch
frustrerend dat de F1-wagens daarbij nog niet overkop konden vliegen...
Desalniettemin zat ik dankzij dit spel uren achter het scherm, met
de middelvinger de bovenste pijltjestoets ingedrukt houdend om de
bolide gas te geven...
1992-1993:
Larry
Inderdaad, het detectivespelletje waarbij je eenvoudige commando's
gaf aan - u raadt het - Larry, om zo het raadsel op te lossen, en
dat toch net iets beter was dan zijn equivalent 'Hugo'.
1993-1994:
Mortal Kombat
De eerste echte hoogvlieger die de toetsenborden bijna letterlijk
deed openbarsten was Mortal Kombat. Het punch- en kickspel dat ofwel
single player, maar meestal tegen nex of andere jeugdvrienden werd
gespeeld. Hoe de toetsen erin geslaagd zijn om na de ontelbare fatalities
en brutalities niet uit hun behuizing te springen, is me nog steeds
een raadsel.
1994-1996:
Wolfenstein 3D
De tijd van de eerste 3D-shooters brak aan, en ook toen al was de
tweede wereldoorlog een geliefkoosde setting voor dergelijke games.
Ik krijg nog steeds hoofdpijn als ik terugdenk aan de doolhoven
van Wolf3D, waar de speler zich doorheen bewoog, eindeloze muren
aftastend op zoek naar geheime kamers. Ook al kregen we soms een
misselijkmakend gevoel in de maagstreek; dit was een zeer verslavend
spel...
1995-1996:
Rise of the Triad
Grafisch gezien nog altijd teleurstellend, maar in die tijd supergeavanceerd
en ongeëvenaard, is dit het spel dat ooit de meeste uren van
mijn vrije tijd heeft opgeëist. Ook deze game had nazi-achtige
trekjes, en speelde zich af in een futuristische omgeving waar gangsters
zich met paranormale activiteiten bezig hielden met als doel de
wereld te vernietigen. Als speciale interventie-eenheid is het aan
de speler om hen een halt toe te roepen, met behulp van allerlei
zwaar geschut zoals vlammenwerpers en hittezoekende raketten, die
de tegenstanders letterlijk deden uiteenspatten. Ik kan me nog levendig
voorstellen hoe hoofden, ogen, armen en andere lichaamsdelen over
het scherm vlogen, bloedstralen die langs de muren omlaag liepen,
en levend verbrandende vijanden die tot zwartgeblakerde skeletten
in mekaar zakten. Onvergetelijk.
Later volgden vele shooters als Doom en Duke Nukem, die grafisch
al iets beter waren maar qua gameplay, ervaring en originaliteit
het niveau van Rise of the Triad niet haalden, maar hierover heeft
iedereen natuurlijk zijn eigen visie.
1996-1997:
Blackthorne
Tweedimensionale platform game in de stijl van het bekendere Prince
of Persia, maar naar mijn mening beter dan dit laatste. Je speelt
een Conan-achtige figuur met lang zwart haar, vergezeld van een
shotgun, die doorheen een ondergronds doolhof over talloze ravijnen
moet springen en rotsen moet beklimmen, afgewisseld met vuurgevechten
tegen verscheidene monsters. Uiteindelijk doel: Sarlac vernietigen.
Ondanks de 2D-interface zag het er grafisch heel mooi uit, en vooral
enorm verslavend.
1996-1997:
Wacky Wheels
Tijdens dezelfde jaren was er het racespel Wacky Wheels, waarbij
je een wagentje koos, bestuurd door een dier dat groter was dan
de wagen. Met z'n achten race je drie of meer ronden op een parcours
naar keuze, met als pittig detail dat je onderweg bommen kon oprapen
om mekaar het leven zuur te maken. Wat een ontlading als je in de
laatste ronde in tweede positie hing, en je voorligger nog net voor
de finish kon afknallen en zo toch nog won. Heerlijke ontspanning
tussendoor!
1998-2000:
Simon the Sorcerer Pinball
Zoals de naam al voorspelt is dit een digitale flipperkast, maar
een die zeer mooi uitgewerkt was, en waarmee je zelfs kon schudden
als de bal verloren dreigde te gaan. Gezellig spelletje dat erg
verslavend werkte en je weet hoe frustrerend het is als je een bal
kwijtspeelt, waardoor de kamer af en toe al eens een welgemeende
vloek moest trotseren. Om u een beeld te geven: hiermee vergeleken
is de Windows XP Pinball iets als een Legokraan tegen een Highbaykraan.
1998-2000:
FIFA World Cup 98
Met de Pentium 3 die ik me ondertussen had aangeschaft konden we
weer een stapje verder gaan. Het voetbalspel waarvan bijna elke
versie wel eens geïnstalleerd werd, maar waarvan deze versie
me om de een of andere reden steeds is bijgebleven, misschien door
het feit dat je hiermee ook minizaalvoetbal kon spelen, of door
de aanstekelijke soundtrack van Blur (Song 2), wie zal het zeggen.
1998-2000:
Age of Empires 2 - Age of Kings
Nooit hebben strategiegames mijn aandacht kunnen trekken. Starcraft,
Warcraft, en de vele versies van Command & Conquer konden me
nooit bekoren, iets wat ik toeschrijf aan het feit dat dit soort
games te hectisch zijn. Je bestuurt niet één speler
maar een heel leger dat allerlei dingen begint te doen die je niet
wil, als je even niet oplet, om nog maar te zwijgen van de irriterende
stem of geluid die elke vijf seconden laat weten dat je wordt aangevallen,
ook als maar één lullige tegenstander met zijn zwaard
tegen een muur staat te kloppen die op dat tempo misschien binnen
360 jaar zal omvallen. Dit bezorgde me alleen maar grijze haren
en bijgevolg meer stress dan ontspanning, terwijl games toch net
het omgekeerde als doel hebben. Age of Empires is echter de uitzondering
op de regel, misschien omdat dit zich in de middeleeuwen afspeelde
en daardoor een iets rustigere sfeer gaf dan door mekaar zwermende
ruimteschepen die geen enkel gebouw van je kamp gerust konden laten
zoals in Starcraft, of tanks en andere artillerie die hetzelfde
deden in Command & Conquer. Daardoor lijkt Age of Empires misschien
meer controleerbaar en bijgevolg leuker en ontspannender dan de
andere. Ieder ervaart dit op zijn eigen manier, maar dit spel kon
me tot diep in de nacht aan het scherm gekluisterd houden, evenals
latere versies als Age of Empires 3 en Age of Mythology.
1998-2000:
Half-Life
Best verkochte first person shooter voor de PC ooit, meer dan 50
game of the year awards, en door het blad PC Gamer benoemd tot beste
PC Game ooit, iets wat ik alleen maar kan beamen. Half-Life omschrijven
als een game is een belediging, Half-Life is simpelweg een ervaring.
Door de sfeer die de game uitademt leek het al vanaf de eerste scène
alsof het spel zijn tijd ver voor was. Je wist nooit waaraan je
je kon verwachten, en het spel neemt dan ook ontelbare onverwachte
wendingen en verandert aanhoudend van sfeer. Je speelt Gordon Freeman,
een wetenschapper die zoals elke dag op zijn werkt arriveert, lees:
een immens onderzoekslaboratorium. Vandaag loopt er echter een experiment
grondig mis, iets wat enkel Gordon en een handjevol veiligheidsmensen
en weinige collega's overleven. De andere ongelukkigen zijn veranderd
in aliens, vleesetende zombies en meer van dat gespuis, die Gordon
aanvankelijk te lijf moet gaan met niets meer dan een koevoet. Al
gauw wordt duidelijk dat hij aan het begin staat van een lang avontuur
waarin hij zich een weg naar buiten zal moeten vechten, niet alleen
tegen de monsters maar ook tegen marinesoldaten die in de helft
van het spel hun intrede doen om het hele zootje te liquideren en
de zaak in de doofpot te stoppen. En lang duurt het zeker, het leek
wel een eindeloos spel. De scène waarin Gordon zijn eerste
gemuteerde collega tegen het lijf loopt gevolgd door een aantal
'headcrabs' die maar al te graag zijn hersenpan willen stukbijten
kwam zo onverwacht dat het werkelijk een ongeziene horrorfilm was,
die je in je dromen wellicht nog achtervolgde. Haal die koevoet
maar snel boven... Een populaire tegenhanger van Half-Life was Quake,
iets dat hiertegen toch wel in het niets verbleekte.
2000-2001:
Rollercoaster Tycoon
Een pretpark bouwen en onderhouden. Weer iets helemaal anders, maar
weer zo'n simpele game die je wel uren kan bezighouden, net zoals
zijn equivalent Transport Tycoon waarbij je verantwoordelijk bent
voor een vervoermaatschappij. Simpel en misschien wel net daardoor
enorm verslavend.
2000-2002:
Unreal Tournament
Futuristische shooter die in tegenstelling tot de vorige meer gericht
was op multiplayer, en het woord 'fraggen' het leven inblies. En
daarvoor hebben we hem dan ook gebruikt, zowel over Internet als
op vele Lanparty's. Toch nog altijd beter dan zijn opvolgers, en
waarschijnlijk ook de meest gespeelde, en toch ook een stuk populairder
dan Quake. Vergeleken bij mijn naaste vrienden was ik de betere
fragger, maar als je je op een online server durfde te wagen, kon
je beter een pro zijn of anders was je gone in five seconds. Meet
your executioner... Frag 'em and bag 'em!
2002-2003:
Medal of Honor Allied Assault
Games werden almaar krachtiger en stelden steeds grotere eisen aan
videokaarten, waardoor we noodgedwongen de trend moesten volgen
en mjin vierde computer een Athlon 2500 werd met een ATI 9600XT
videokaart, wat we de dag van vandaag alweer bijna bij de antiek
kunnen klasseren. Het tijdperk van de WO2-shooters kende in deze
jaren zijn hoogtepunt. In de Medal of Honor reeks is Allied Assault
de eerste en altijd de beste versie gebleven. Wat we zeker niet
mogen vergeten is Return to Castle Wolfenstein, na Allied Assault
voor mij toch de tweede beste WO2-game, omwille van zijn originaliteit.
Ook de Call of Duty reeks was sterke concurrentie maar net een tikkeltje
minder goed. De Battlefield games zeggen me dan weer niks. In Allied
Assault speelde je onder meer de landing in Normandië waarbij
de makers zich duidelijk hebben laten inspireren door de film Saving
Private Ryan, en niet alleen voor deze scène maar ook tijdens
andere levels lijk je net in deze film te zitten. De sfeer is dan
ook heel realistisch, het is net echt, en de muziek gaf een echt
jaren '40 gevoel. Maar wat het meest bijblijft zijn toch de gesprekken
die je de vijand achter een hoekje hoorde voeren, in het Duits,
zoals het hoort, en de onovertroffen zinsnedes die door de huiskamer
schalden als ze je eenmaal hadden opgemerkt. Waffe fallen lassen!
2004-2005:
Half-Life 2
Aan het eind van mijn gametijdperk zijn onder meer nog het vermelden
waard: Soldier of Fortune 2, F.E.A.R., Doom 3, Far Cry, en alle
versies van Grand Theft Auto. Maar wat er wederom uitspringt is
natuurlijk Half-Life 2. Op alle gebied overstijgt dit gegeven zijn
concurrentie: originaliteit, techniek, grafiek, verhaal, gameplay,
noem maar op. Ook al zijn de mensen van Sierra en Valve er nochtans
niet in geslaagd hun eigen Half-Life 1 qua sfeer te verbeteren,
deze sequel is wéér revolutionair en bijgevolg een
om duimen en vingers van af te likken. Ogen en mond vallen meermaals
open van verbazing bij het beleven van de nooit geziene speciale
effecten. Elke beschrijving voor deze game komt tekort, dus ik kan
alleen maar zeggen: spelen die handel!